fouten O.M. door rechter toegedekt

beklag van 4 volle A4's op één woordje van tafel geveegd

Het was een beschamende vertoning, daar in de raadkamer van de afdeling strafrecht in Assen. In plaats van de aangekondigde toelichting op het uitgebreide beklag, mochten Veronica Veen en Ad van der Blom een samenvatting door de rechter aanhoren, waarbij de uitkomst al gewoon vast bleek te staan door een 1-2-tje van de rechter met de officier van justitie, vooraf de zitting.
   Het O.M. was er natuurlijk alles aangelegen om deze veenbrand, waar zij zwaar beschadigd uit zouden komen, in de kiem te smoren.
   Terwijl het hier nota bene om een strafzaak ging, werd op de herhaalde vragen van Veronica, op welk wetsartikel de inbeslagname nu wel gebaseerd kon zijn, niet geantwoord. Er bleek alleen uit een voorgelezen politie-rapportje, dat het "waarheidsvinding" betrof. En dan zijn er volgens de wet maar een paar mogelijkheden, waadoor dat zou mogen:
1. ivm technisch en forensisch onderzoek (bloed aan de palen van de spieker?)
2. als bewijsstuk, te gebruiken tijdens de rechtszitting.
Allebei zijn natuurlijk belachelijk, dus had er nooit inbeslagname, laat staan (ook aanvankelijk door tegenpartij niet gewenst) vervoer, mogen plaatsvinden!
   Sterker: de 15 bladzijden tellende "Aanwijzing Inbeslagname" voor politie en O.M., gegrond op meerdere wets-artikelen en een Koninklijk Besluit, geeft geen enkele legitimatie voor deze misslag, noch voor het schadelijke transport en de desastreuze 'bewaring' onder leiding van het Hunebedcentrum daarna.
   Dit alles begint nu ook langzaam door te dringen bij diverse autoriteiten, die deze zaak nu in onderzoek hebben en eindelijk wel serieus nemen.
Dus ook hier geldt: de Waarheid achterhaalt hem wel...
En de Veen-brand, zij woedde voort...

  

één jaar later...

nog steeds leugens en misverstanden

In het Dagblad van het Noorden van 20 augustus j.l. verscheen zowaar een heus jubileum-artikel ter gelegenheid van de onrechtmatige inbeslagname van de graanspieker. Of was de aanleiding misschien de spectaculaire 'ontvoering' of reddingsactie door eigenares Veronica Veen, die zelfs het landelijke journaal haalde?

De titel luidt met recht "al jaar in 'niemandsland'", wat zowel letterlijk als figuurlijk (zelfs op meerdere manieren) op te vatten is.
   Terecht wijst de verslaggever erop, dat de spieker nu al een jaar staat te verkommeren. Ook de toegevoegde foto spreekt boekdelen, met in het bijschrift ironisch geplaatste aanhalingsteken rond 'in bewaring', want mag dit nog bewaring heten...
Toch is het Hunebedcentrum officiëel als bewaarder aangewezen, waarvan de hele ellende die zich nu al 10 jaar voortsleept, ook weer alle kenmerken vertoont: 
fase 1: het naar zich toe halen,
fase 2: het (ondeskundig) verplaatsen en
fase 3: het laten verloederen.
Dit was een jaar geleden overigens de motivatie van de eigenares om haar eigendomsrecht te laten gelden en haar graanspieker te redden.
    Jammer is alleen dat mevr. Kort nog steeds volhardt in haar leugen van "onafhankelijke bewaarplek" (zie ook vorige blogs).
    En jammer is ook dat de onpartijdige verslaggever het niet kon laten toch weer met de oude vooroordelen en misverstanden te komen, die hij in eerdere artikelen juist zo zorgvuldig had gelogenstraft. (zie zijn reeks artikelen onder 'reddingsactie'op deze site). Of heeft de eindredactie her en der wat aanhalingstekentjes geschrapt?
   Zo is ook de eigendomskwestie al een jaar volstrekt duidelijk, net als de 10 jaar ervoor.

achteruitschrijdend inzicht...

een waarderingsgeschiedenis

van "een mooie blikvanger" tot 'een ding waar je van af wilt'

Niet vaak zal een instelling in zo'n korte tijd (2 weken!) en zo grondig zijn mening over een geliefd topstuk hebben herzien als het Hunebedcentrum over de graanspieker.
   Toen zij - overigens na een halve dag - doorkregen dat hun visitekaartje was verdwenen, werd eerst met volle kracht de treurzang van de geschokte 'eigenaar' ingezet. En de algehele blijheid was o zo groot, toen bleek dat de spieker was 'opgespoord'.
   Maar toen overal duidelijk werd dat Veronica Veen altijd de rechtmatige eigenares was geweest (en dat nog steeds is), ging het roer opeens 180 graden om. Een selectie van de mooiste stijlbloempjes uit deze unieke U-turn:

"Doodzonde, want het is vanaf de parkeerplaats de plek waar iedereen het Hunebedcentrum-terrein opkomt. Een mooie blikvanger. De eerste introductie, hè, naar het centrum toe. En nu is er niets meer..."
"Je bent al gauw zo'n 10.000 euro verder."
"En ja, we hopen natuurlijk dat we 'm weer terugkrijgen."
          Harrie Wolters, adjunct, op TV van RTV-Drenthe, 15 aug. 2012.

"Het is een eenmalig ding; het is niet een alledaags geval."
          Harrie Wolters, op radio van RTV-Drenthe, 15 aug. 2012.

"Gisteren, het was een enorme schok, Bedankt voor je steun."
          Tweet Hunebedcentrum in antwoord op een tweet Openlucht museum Eindhoven, 16 aug. 2012.

"... Het is zeker onze trots."
          Tweet Hunebedcentrum, 16 aug. 2012.

"Ik kreeg zojuist een telefoontje van de politie Coevorden dat de graanspieker gevonden is. Waarschijnlijk komt het huisje snel weer deze kant op."
          Harrie Wolters, Kanaalstreek, 17 aug. 2012, ca. 12 uur.

Maar hij was wel ontzettend blij,
          aldus de veslaggever radio RTV-Drenthe over Harrie Wolters, 17 aug. 2012.

"... Je kunt er niks mee. Het heeft geen waarde..."
          Harrie Wolters geconfronteerd met het eigendomsrecht van Veronica Veen, Dagblad van het Noorden, 17 aug. 2012.

"Het is een soap. We hebben de zorg [welke?] over de graanspieker op ons genomen, omdat we het een mooi object vinden. We zouden het graag opknappen [dus het was inderdaad verwaarloosd]. We willen nog twee graanspiekers nabouwen uit de brons- en ijzertijd bij de boerderijen uit die periodes [welke boerderijen?].
          Hein Klompmaker in Dagblad van het Noorden, 21 aug. 2012.

... dat de strijd over het eigendomsrecht "nergens over gaat". [NB, na aangifte Hunebedcentrum als eigenaar, wegens 'diefstal' door Veronica Veen?] "We zullen zelf proberen een nieuwe te maken, want we wilden eigenlijk van dat ding af."
          Hein Klompmaker in Dagblad van het Noorden, 1 sept. 2012.


En toen kwam dus als deus ex machina - na een maand overleg op allerlei niveaus - de befaamde geschenk-constructie...

ultieme truc Hunebedcentrum? boze jongetjesgedrag?

Na de onrechtmatige inbeslagname en de keuze van het Hunebedcentrum zelf als bewaarder, volgde een bijna kafkaëske correspondentie tussen het door het Hunebedcentrum georganiseerde beheerders-echtpaar, de fam Kort, de wijkagent daar en Veronica Veen. Zij bleek trouwens in het jargon "de beslagene" te zijn.

Maar de grootste verliezer in al dit gedoe blijft natuurlijk nog steeds de graanspieker zelf...

  
Het kwam er dus op neer dat Veronica haar eigen eigendom als geschenk moest aanvaarden (zie vorige blogs) en de spieker daarna liefst meteen moest ophalen. Hierbij werden alle mogelijke drukmiddelen gebruikt, waaronder zelfs de eis van stallingsgeld met deurwaarder en al.
   Als klap op de vuurpijl kwam op 29 juni j.l. een bot ultimatum, dat de spieker binnen twee weken weg moest zijn, anders zou dit beschouwd worden als "afstand doen", met "verwijdering" en mogelijke vernietiging als gevolg. Kortom, dit zou de ultieme truc van definitieve toe-eigening kunnen zijn (het Hunebedcentrum op het laatste moment in de rol als redder van cultuurgoed of zoiets; we zien de publiciteits-campagne al weer voor ons...) of de wraak van het boze jongetje dat zijn speeltje wordt afgenomen..., en dus moet het maar stuk...

Natuurlijk protesteerde Veronica met klem tegen dit onrechtmatige ultimatum, waarop de wijkagent weer met zijn mantra van ophalen kwam. Hierop reageerde Veronica nog één keer met de lange en geduldige mail van 5 juli, waarop niets meer is vernomen:

bijschrift plaatjes: De acteurs van Ut Hunebed maken wel degelijk oerwoudgeluiden, die Harrie Wolters zich voorstelt voor de hunebedbouw(st)ers. Voor een straat-act leuk, maar voor een bezoekers-annex-"kenniscentrum" best beschamend. (zie verderop in deze tekst; maar nu eerst de beloofde brief:)


Geachte heer ... [wijkagent van Borger],

Nog even terugkomende op uw mail, waarin u zegt dat ik niets onderneem. Ik heb u en ... [het beheerders-echtpaar Kort] tot vervelens toe EN geduldig uitgelegd, waarom ik de spieker niet KON en KAN ophalen. Hierop is dus nooit en te nimmer inhoudelijk gereageerd; maar wel het ene dreigement na het andere heb ik te verwerken gekregen. Niet alleen dit alles heeft me heel veel tijd en geld gekost, alsook nu weer. U verwijst mij naar de heer Verweij, die ik op het parket zou moeten bellen. Wat blijkt: u geeft mij het verkeerde nummer en de man heet Verheij. Gisteren meer dan een uur bezig geweest met bellen, en eindelijk heb ik hem nu dus vanmiddag [3 juli] gesproken. Alles staat nu eventjes in de wachtstand op uitspraak uit Den Haag.

    Inmiddels kom ik er wel achter dat alle actie en dreigementen bedoeld zijn geweest om mij niet alleen onder druk te zetten, maar ook om het even ronduit te zeggen om mij erin te luizen. Terecht heb ik indertijd onder voorbehoud getekend. Ik werd onder druk gezet dat zo gauw mogelijk te doen, en tevens een brief van het Hunebedcentrum te moeten afwachten, hetgeen al tegenstrijdig is. Deze kwam veel en veel later, en bevatte dus de 'geschenk-constructie'.  Als ik wel gewoon getekend had, had uw vlieger, van ... [het echtpaar Kort] en van het Hunebedcentrum op kunnen gaan. U bent bij de bewuste vergadering van het Hunebedcentrum geweest, waarin een en ander besloten is, nl dat ik de spieker als schenking zou moeten aanvaarden. Alleen de gotspe al, mijn eigen eigendom als geschenk te moeten aanvaarden! Met alle juridische consequenties van dien, die ik u ook steeds weer heb gemeld. Ook de heer Kort zelf, als lid van het managementteam, moet op die vergadering geweest zijn en wist dus van de opzet.

   Vooralsnog ga ik ervanuit, dat dit weer zo'n sluwe eenmans-truc van de heer Klompmaker is geweest [ of  in samenspraak met zijn adjunct en "sparring partner" Harrie Wolters, voor wiens optreden wel enig damage control nodig was  ], maar misschien is die geschenk-constructie wel echt op die vergadering besloten en wist u ervan en heeft u meegespeeld in een wel heel doortrapt spel, evenals ... [de heer Kort] zelf dat dan gedaan zou hebben.

    Maar ja intussen wist u wel hoe de vork in de steel zat en heeft u bepaald niet de verantwoordelijken aangesproken dan wel  mij constant onder druk gezet en laten zetten. Ook dat kan ik begrijpen, daar uw werkgebied Borger-Odoorn is. Maar u zou toch ook intussen kunnen weten hoe het Hunebedcentrum onder de huidige leiding met een en ander gewoonlijk omgaat...

    Dit dus even als reactie op uw suggestieve mail.

Ik hoop dat u een en ander in overweging neemt, alvorens mij weer lastig te vallen. In elk geval blijf ik erbij dat ik onder geen beding afstand doe van mijn eigendom, de graanspieker. Deze was zgn op "neutraal" en "veilig" terrein  "gestald", hetgeen naar nu blijkt alle drie niet waar is geweest, ook gezien uw eigen mails.

    Met vriendelijke groeten,
    V.E.L.J. Veen

bijschrift: Begin- en einddoel van de OEK-wandeling die bij de parkeerplaats begint (en dus de spieker), moest natuurlijk het ene na het andere jongetje als een ware OEK-held de graanspieker ingehesen worden. Dit werd de enige educatieve activiteit bij de graanspieker tot nu toe...

Op de achtergrond speelde natuurlijk al die tijd het Hunebedcentrum zelf, o.m. de bedenker van de 'geschenkconstructie'! En wie komen wij daar tegen?

Hein Klompmaker, directeur en zelfverklaard kinderboekschrijver en geestelijk vader van het afwisselend bange en boze jongetje Oek, verder zijn "sparring partner" Harrie Wolters, adjunct en hoofd van het nog over ons te komen Geopark. Intussen maakte de laatste zich ontsterfelijk op de landelijke TV met zijn gotspe over de hunebedbouwers "Als ze al communiceerden, dan..." en op RTV-Drenthe met zijn vermelding van "keileem" als bouwmateriaal voor de spieker. Mooie stukjes deskundigheid voor iemand op zo´n post. Beiden zijn gefascineerd door misdaadscenario´s en inmiddels acteurs in hun zelfgecreèerde Krimi.  Want dat levert weer publiciteit op. ..

Hoe treffend was achteraf gezien de intuìtieve uitroep van Veronica wel niet op 17 aug 2012, dat "het het Hunebedcentrum alleen maar om publiciteit, publiciteit en nogmaals publiciteit te doen is en ze alles daarom  tot Krimi opblazen, met mij dan als dievegge..."

Het was Nadine Lemmers, "educator" en eveneens deel uitmakend van het management team van het centrum die toen in allerijl naar de spieker in Erm was afgezonden om daar bij de net "opgespoorde" spieker (spannend!) het overwinningspraatje namens het triomfantelijke bezoekerscentrum te gaan houden. Want Wolters kon daar toen niet heen, want hij moest nog even de hoofdofficier van justitie bewerken, om de inmiddels landelijk beroemde graanspieker in beslag te laten nemen om het gebouwtje meteen dat weekend weer op te kunnen stellen; dit alles alweer om publiciteitsredenen.
     Nadine maakt zich intussen ook breed in kringen van experimentele archeologie en leidt samen met de vorige twee het Europese Zeitgeist-project.

Alle drie maken ook deel uit van een eveneens met Europese gelden gesubsidiéerd samenwerkingsproject van archeologische openlucht musea, het OpenArch-project.
    Dit alles op grond van de van Veronica gekaapte projecten als het hunebedhuis (zie www.hunebedhuis.veronicaveen.net) en de graanspieker. Wie 'steelt' er nu... Ook dat mag wel weer eens gezegd worden.

 bronnen:
CV's Hunebedcentrum en Exarc, zomergasten 2013 DvhN,  RTV-Drenthe (div tv en radio-berichten), bv. Oek gaat op reis, Exarc, Wolters in Raymond is Laat, ca. 950 items bij Google onder "hunebedcentrum en rechtzaak", www.hunebedhuis.veronicaveen.net. 
NB: Intussen (het is nu 26 augustus) blijkt er aan diverse websites van deze bronnen gesleuteld te zijn...

De waarheid achterhaalt haar wel...

Een tijdje is er geen blog meer verschenen. Dat heeft er mee te maken dat de graanspieker-affaire in een nieuwe fase is beland en wel een justitiele. Al gaande zijn er al wel een aantal feiten boven water gekomen, hoewel die al voor de hand lagen. 

   Ten eerste dat het Hunebedcentrum  inderdaad ALS EIGENAAR aangifte heeft gedaan, en ten tweede dat de graanspieker in BEWARING VAN HET HUNEBEDCENTRUM is gegeven; op z'n minst vreemd omdat indertijd Veronica Veen haar spieker bij het Hunebedcentrum heeft weggehaald, omdat dit bezoekerscentrum totaal niet naar de spieker omkeek, noch voor de spieker heeft gezorgd. 

 

Intussen staat de graanspieker dus scheef, vrijwel op de vochtige grond, met rondslingerende palen en tussen hoog gras ten prooi aan verrotting, klimpartijen, graffiti en vandalisme.
   Zoals al eerder op deze site uitgelegd is het door de sluwe geschenk-constructie Veronica Veen, de eigenares, onmogelijk gemaakt de kwetsbare reconstructie weg te halen zonder juridisch nadelige consequenties en zonder zelf voor alle kosten van het nieuwe transport en voor alle schade door de rampzalige "stalling" en mislukte opstelling door een neveninstelling van het Hunebedcentrum (dus: het Hunebedcentrum zelf) op te draaien. Trouwens: transport is onder deze omstandigheden letterlijk bijna onmogelijk geworden, omdat de apparatuur er niet meer bij kan.
   Maar het ergste van deze afgedwongen "oplossing" zou nog zijn dat men met deze opeenstapeling van onrechtvaardigheden en trucs NOG MAKKELIJK WEG ZOU KOMEN OOK.

Zeker na wat er de afgelopen weken NOG AAN AANWIJZINGEN BOVEN WATER KWAM, zou dit te gek voor woorden zijn. Geadviseerd is dan ook juridisch gefundeerd BEKLAG te doen op verschillende niveaus, zowel tegen de handelwijze van het OM als tegen de inbeslagneming in augustus vorig jaar, het nieuwe gesleep met de spieker naar Borger en de inbewaringstelling aan nota bene het Hunebedcentrum, dat zich toen onbeschaamd als eigenaar opstelde (en daardoor de spieker dacht te kunnen "schenken").
   Deze klaagschriften lopen inmiddels, en daarom moet op deze site voorlopig een bescheiden RADIOSTILTE in acht worden genomen.

   Het wachten is dus op een - eindelijk - eerlijke behandeling van deze zaak.

de spagaat van de klokkenluidster

This website has been extended with an english summary. See under 'Summary".

Samenvatting van de graanspieker-affaire "zo gaat het Hunebedcentrum om met experimentele archeologie", vind je op het blogbericht hieronder.

 

Ondanks alle tegenslag en tegenwerking vond onze antropologe/kunsthistorica/museologe toch nog de tijd en energie om binnen een week maar liefst drie belangrijke archeologische manifestaties bij te wonen: de Open Dag van de Noord Nederlandse Archeologie, het OpenArch-congres op het Archeon en tenslotte de jaarvergadering van de VAEE, de vereniging van experimentele archeologie en educatie. Deze laatste vond plaats in het hol van de leeuw: het Hunebedcentrum.
   Veronica Veen genoot hier indertijd maar kort gastvrijheid, een "gastvrijheid", die uiteindelijk voor haarzelf en haar graanspieker minder leuk afliep, zoals we inmiddels uit deze site en de oude site uit 2006 inmiddels wel weten (www.hunebedhuis.veronicaveen.net) en hieronder weer eens zien:

de graanspieker, hoelang nog als oud vuil?

                                             het verval gaat door...

Tijdens de drie bijeenkomsten heeft zij vele contacten speciaal met het buitenland hernieuwd, vele nieuwe contacten gelegd, veel kennis en ervaring uitgewisseld en zelfs even romeinse dame gespeeld.

<plaatjes>
de nieuwe neolithische zuster van VV op het Archeon
VV even als inheems romeinse dame

Natuurlijk kon zij er niet om heen de graanspieker-kwestie bij deze en gene aan te kaarten, vooral omdat de spieker nu in zo'n precaire staat verkeert.
   Tegen wil en dank is zij hiermee de klokkenluidster van de al jarenlange onfrisse praktijken van het Hunebedcentrum geworden. En zij is niet de enige. Maar zoals we weten loopt het met klokkenluiders meestal verkeerd af en eindigen zij in iets als een camper. Haar huidige leefsituatie begint hier overigens al aardig op te lijken...
   Klokkenluiders worden immers maar lastig gevonden; je goed inlezen in de aangekaarte problemen is in deze overstresste maatschappij al gauw te veel gevraagd; bij conflicten zouden wel twee partijen schuld hebben; iemand die iets wil bloot leggen is al gauw one-issue of ronduit kwerulant. Het sociale isolement ligt dus op de loer, want men wil geen problemen en zich vooral niet ongemakkelijk gespiegeld zien.

Zeker geinspireerd door deze drie archeologische bijeenkomsten en door nieuwe opgravings-resultaten in Drenthe, heeft zij besloten zich met hernieuwde kracht op het publiceren vanhaar vijf (!) boeken te storten over de Trechterbekercultuur, die van de hunebedden dus. Dat wordt ook wel eens tijd na anderhalf jaar stagnatie, afzien en gedwongen actie-voeren. Als eerste zal het boekje over de Trechterbeker zelf verschijnen.

de schrijfster bij haar spieker

"... de zachte krachten
overwinnen op 't lest..."

english summary / samenvatting

The website has been extended with an english summary. 

See under "Summary".

 

Samenvatting van de Graanspieker-affaire:   

zo gaat het Hunebedcentrum om met experimentele archeologie:

DE GRAANSPIEKER-AFFAIRE 

De onbetrouwbaarheid en rancune

van een instelling met

experimenteel-archeologische ambities

I. Voorgeschiedenis

In 2001/02 was Borger-Odoorn 'culturele gemeente' met extra subsidie-mogelijkheden. Cultureel antropologe/kunsthistorica Veronica Veen was in 2001 met een ambitieus plan gekomen: de reconstructie van een woonhuis van de TRB-cultuur, in zijn natuurlijke (vroeg-agrarische) context. Als proefproject werd een graanspieker gebouwd op grond van vijf paalsporen in het Duitse Wittenwater. De subsidie hiervoor werd door de gemeente aan Veronica Veen persoonlijk uitbetaald en verder door haar beheerd. Als locatie werd het Hunebedcentrum gekozen.

    Zij had in het Hunebedcentrum al twee drukbezochte  lezingenseries gehouden en zou daar nu ook n.a.v. de reconstructies een tentoonstelling inrichten. Deze werd veel groter dan gepland, mede door het vele materiaal wat haar onderzoek intussen met name in Duitsland had opgeleverd. In december 2002 werd de tentoonstelling onder de titel "In Drenthe staat een huis...wonen, leven en wereldbeeld in de hunebed-tijd" geopend. De bekende experimenteel-archeoloog prof. Gerard IJzereef, initiatiefnemer van het Archeon, was over de nieuwe benadering enthousiast en nam de tentoonstelling over voor zijn Museum Flehite in Amersfoort. Hierbij werd nog een boekje uitgegeven, waarvoor hij een al even enthousiast voorwoord schreef.

Inmiddels was de bouw van de graanspieker op het terrein van het Hunebedcentrum voorspoedig verlopen, tot op de voorlaatste dag een zware oktoberstorm het halfvoltooide dak vernielde. Voor het afbouwen was nu extra subsidie nodig, die - waarschijnlijk door interventie van het Hunebedcentrum - niet afkwam. De 'bouwvrouwe' heeft er toen maar zelf zo'n bijna 2000 euro ingestoken. Achteraf is ook duidelijk geworden, dat vanaf het begin de opzet was de gekozen plek in het zicht van het hunebed D27 te verlaten en dat de spieker als blikvanger/visitekaartje/decorstuk bij de bezoekers-parkeerplaats op te stellen. Nu hoefde alleen nog de eigenares te worden gebrutaliseerd en afgeschrikt om de reconstructie zo goed als te confisqueren.  Dergelijke praktijken zijn vrij gewoon voor dit centrum, bleek weer achteraf.

    Daarna was de rest van het project aan de beurt. Het Hunebedcentrum zag namelijk zijn kans schoon niet alleen het proefproject naar zich toe te trekken maar ook het TRB-huis gewoon te laten bouwen. Ondanks hevige protesten van de initiatiefneemster en haar Stichting Eanna bij de gemeenteraad en bij B en W werd dit toch doorgezet, profiterend van het door Veronica Veen in haar tentoonstelling gepresenteerde onderzoek, met het beargumenteerde op Flögeln II gebaseerde plan, en het door haar inmiddels opgebouwde netwerk van deskundigen en materiaal-aanvoer.

    De correspondentie over een contract waarin eigendom, locatie en copyright e.d. met betrekking tot de graanspieker geregeld zou worden, werd eenzijdig en bruut door het Hunebedcentrum afgebroken, waarbij haar ook educatieve activiteiten bij haar graanspieker werden verboden. Ook het bestuur van het Hunebedcentrum bleek niet voor rede vatbaar en koos toch de zijde van zijn directeur.

    Er werd een klimaat gecreeerd waarin V. Veen zelfs tijdens een van haar bezoeken met de dood werd bedreigd en waarin zij door de adjunctdirecteur tot “persona non grata” werd verklaard.

    Toch bezocht zij regelmatig en belangstellend het Hunebedcentrum, bracht er groepen binnen, volgde symposia en hield met ijn in het hart fotografisch de verwaarlozing en het verval van de graanspieker bij, die op zijn nieuwe plek blootstond aan weer en wind, vandalisme en klimpartijen.

    Deze hele voorgeschiedenis, inclusief de correspondentie, is al vanaf 2006 te vinden op www.hunebedhuis.veronicaveen.net.

 







de graanspieker op haar nieuwe plek

aan de parkeerplaats

met haar  nieuwe functies van dien

II. Reddingsactie en nieuwe intriges

Na jaren van verwaarlozing door het Hunebedcentrum besloot de eigenares van de graanspieker in 2012 haar gebouwtje weg te halen. In december 2011 had zij al een schot voor de boeg gegeven met een poging het dak met een zeil te dichten. De actie in de vroege morgen van 15 augustus 2012 kon dus voor het Hunebedcentrum geen verrassing zijn, te meer daar nu bekend is dat de waarnemend directeur perfect van de zojuist genoemde website op de hoogte was en dat in de concept-contracten en andere correspondentie Veronica Veen als eigenares was genoemd, ook door hen zelf.

    Toch werd met veel stampij en theater aangifte van diefstal gedaan en begon een zoekactie van politie en justitie. Nog voor  de inbeslagname door justitie (n.a.v. de aangifte en de verdenking van diefstal) werd bekend dat de eigenares zelf de spieker had weggehaald en naar een veilige plek in Erm had gebracht. Zij informeerde de hoofdofficier van justitie persoonlijk per telefoon. Het Hunebedcentrum had toen zijn aangifte kunnen en moeten intrekken, maar deed dat niet, hoogstwaarschijnlijk uit publicitaire overwegingen. Immers, de spieker had inmiddels de landelijke pers en zelfs het Journaal gehaald en het weekend was aanstaande.

De inbeslagname van het gebouwtje werd door de combi Justitie en Hunebedcentrum willens en wetens doorgezet en het kwam niet op beloofd veilig en neutraal terrein te staan, maar open en bloot n.b. in Borger bij de winkel van een prominent medewerker van het Hunebedcentrum. Het werd naast een schuur neergezet, waar Veronica Veen het eigenhandig en zonder opgemerkt te worden met dekzeilen inpakte tegen verdere aantasting. Het onzorgvuldige haasttransport naar Borger had al veel schade veroorzaakt.

de door Veen met zeilen

afgedekte spieker om deze

nog enigszins te beschermen

Toen in de pers doordrong dat Veronica Veen wel degelijk eigenares was ( nog voor het transport RTV-Drenthe en later onomwonden het Dagblad van het Noorden: "Spieker niet van museum") kwam het Hunebedcentrum na lang broeden tot een nieuwe listige constructie: Het centrum zou de spieker aan Veronica Veen "schenken"  en zij zou haar op die voorwaarde mogen ophalen, (d.w.z. op eigen kosten). Een groteske 'oplossing', daar de eigenares nu gedwongen wordt haar eigen eigendom als geschenk te aanvaarden! Hiermee zou zij overigens ook door haar reddingsactie met terugwerkende kracht alsnog dievegge van haar eigen eigendom zijn, en dus te vervolgen...

    Hierdoor ontstond een patstelling die het Hunebedcentrum zou kunnen doorbreken door te verklaren dat zij nooit eigenaar waren, maar dit doen ze natuurlijk niet. De medewerker van het Hunebedcentrum die intussen de graanspieker i.v.m. de "veiligheid" heeft verplaatst naar een onmogelijke plek, na ook de zeilen er af gehaald te hebben, eist nu zelfs op hoge toon "stallingsgeld". Welke stalling? En wie heeft het gebouw daar neergezet? In elk geval Veronica Veen niet.

    En waar staat dit stukje – na veler oordeel – verfijnde experimentele archeologie, een discipline waar nu het Hunebedcentrum zich zo gretig mee bezig wil houden? Opnieuw als blikvanger/visitekaartje/decorstuk, maar nu, op een toeristisch terras. Daarom moesten ook de zeilen brutaalweg en zonder overleg verwijderd worden. Men heeft zelfs geprobeerd het gebouwtje opnieuw op te stellen, wat mislukte. De palen zwerven nu rond, de middenpaal zweeft en de hele constructie staat scheef en uit zijn verband, het dakstro ligt over het hele terrein verspreid. De plek is desolaat, blootgesteld aan weer, wind en vandalisme.
    Zo gaat het Hunebedcentrum dus om met experimentele archeologie. En ze bestaan het van de provincie geld te vragen om gewoon een nieuwe te bouwen.......

    En dan te bedenken dat het Hunebedcentrum op het punt staat enorme fondsen aan te boren,  tot zelfs bij de EU. Dit in feite over de rug van de oorspronkelijke initiatiefneemster en onderzoekster, die dit doemscenario al overigens al in 2006 voorspelde. Zij wordt nog steeds met intimidatie  en roddel buiten spel gehouden, wat recent  dus uiteindelijk ook tot criminalisering heeft geleid.

De Stichting Eanna kan dan ook niet anders dan iedereen die iets van het Hunebedcentrum te verwachten denkt te hebben, op te roepen het voorgaande goed in overweging te nemen en voor deze doortrapte instelling op zijn/haar hoede te zijn, een instelling, die bovendien gaandeweg een monopoliepositie verovert op TRB-gebied, waarbij een werkelijk vrije en open wetenschappelijke dialoog uit de weg wordt gegaan en zelfs geblokkeerd.

Het recente verhaal is in zijn geheel van

stap tot stap te volgen op de website:

www.degraanspieker.blogspot.nl
het verhaal tot 2006 op de website:

hunebedhuis.veronicaveen.net

Veronica Veen bij haar graanspieker
in Erm, na haar reddingsactie,
aug. 2012

Stichting Eanna, Haarlem, april 2013

weer verdere verloedering

Rond Pasen, na een week oosterstorm, sneeuw en vorst, werd weer een tussentijdse waarneming gedaan. Ondanks eerdere brandbrieven iets aan de situatie te doen EN ondanks een aangetekende brief op 20 maart verstuurd, was er helemaal niets verbeterd. Integendeel, het slechte weer had vrij spel gehad. De foto's spreken weer voor zichzelf.

hartverscheurende toestanden

Voor Veronica Veen werd dit bepaald geen feestelijke vrouwendag...
   De verplaatsing van 18 december (of zelfs nog een erna?) bleek een totale verslechtering van de aanvankelijke situatie te zijn, met oa een scheefstaande spieker, rondslingerende staanders, een ongesteunde middenpaal, verwaaid dakstro, verdere aantasting van de lemen wanden enz. enz.
    Inmiddels wel nadrukkelijk in gebruik genomen en opgesteld op een toeristisch terras, maar wie doet dit een visite-kaartje of blikvanger nu aan?

Op dezelfde dag gebeurt ook het ongelofelijke: voor de "stalling" wordt een incasso-bureau ingeschakeld. Wie heeft trouwens de spieker indertijd nu eigenlijk op dit "neutraal terrein" gestald?

Als gevolg van deze wantoestanden besluit zij maar weer een blogspot op te starten, want zij heeft niets verbergen. En de omstandigheden vragen langzamerhand om openbaarheid.

spieker in carnavals-optochten rond Emmen

In het carnavals-weekend rond 10 februari 2012 figureert op eens een fraaie kopie van de graanspieker met als opschrift: "geleend uit Borger" in de optochten rond Emmen.

geslaagde kopie van de graanspieker doet mee in de carnavals-optochten rond Emmen

De graanspieker blijkt dus inmiddels beroemd te zijn, - en zij heeft immers zelfs indertijd het landelijke NOS-journaal gehaald en kranten in het hele land.
    Veronica zal deze bouwers als belanghebbende en antropologe nog een en ander willen vragen, want ze voelt zich zeker gesterkt door deze actie, maar vraagt zich ook wel af waarom er weer mannen in dierenvellen en met knotsen bewapend de graanspieker moesten vergezellen.  
So much for de nu tientallen jaren educatie door het Hunebedcentrum....