...de waarheid achterhaalt haar wel?
Inmiddels staat de spieker al ruim twee jaar in - ook juridisch - niemandsland te verkommeren. Wie dacht dat de Ombudsman hier iets aan heeft kunnen veranderen heeft het mis. In elk geval zijn we weer een jaar verder en stelt het rapport op alle fronten teleur. Omdat Veronica nu met een interne klacht bezig is, kan hier niet al te veel over worden gezegd.Maar omdat de zaak nu publiek is en het Hunebedcentrum weer de kans heeft gekregen met een hele partij leugens te komen, die nu niet weersproken worden (maar de kritische lezer weet natuurlijk wel www.hunebedhuis.veronicaveen.net te vinden) moet in elk geval iets daarvan nu alvast worden rechtgezet.
Helemaal daar de "anonimisering" in het rapport zo slecht gelukt is, dat iedereen Veronica zal herkennen.
Alle ellende begon, toen het Hunebedcentrum op 15 aug. 2012 ten onrechte als eigenaar aangifte deed, waarbij Veronica zelfs als "mogelijke dader" in het proces verbaal kwam, zo weten we nu. Tot overmaat van ramp deed de politie daar niets mee en deed zelfs geen enkele poging haar te horen.
Op 17 aug. werd niet alleen Veronica's motivatie voor het weghalen van de spieker bekend door een interview en een redactioneel stuk in het Dagblad van het Noorden, maar kreeg de politie ook letterlijk de bewijzen van eigendom aangereikt. Ook toen weer werd zij niet gehoord.
En zelfs toen zij zich dezelfde dag bij de Hoofdofficier van Justitie meldde, vond deze het niet nodig haar ook maar iets te vragen. Integendeel.
Alles was er blijkbaar op gericht om onder het mom van inbeslagneming en "neutrale" en
"veilige" "bewaring" de spieker zo gauw mogelijk nog het liefst vóór het weekend naar Borger te krijgen. Er werd die dag zelfs nog vanuit het Hunebedcentrum een gezantschap van twee dames naar Erm gestuurd, om daar bij de spieker hun overwinningspraatje af te steken, wat Veronica op 't laatste moment nog wist te voorkomen.
Wat het Hunebedcentrum in die tijd en kort daarna aan leugens aan de politie opdiste, grenst aan het ongelofelijke. Zo zou de graanspieker door "een groep vrijwilligers" aan hen "geschonken" zijn, zodat zij - zoals we al weten uit een vorig blog - de spieker 'grootmoedig' aan de eigenares konden schenken (sic): de leugenachtige 'geschenkconstructie'.
In al die twee jaar heeft het Hunebedcentrum nog geen snipper eigendomspapier overlegd, en is hun mantra dat de eigendom "complex" of "ingewikkeld" is, blijkbaar genoeg om de ellende te laten voortduren.
Een valse leugen is ook dat de bouw van de spieker "door onenigheid in de groep" stil is komen te liggen, terwijl iedereen van de website hunebedhuis weet, dat de zware oktoberstorm van 2002 de oorzaak was. (klik op: www.hunebedhuis.veronicaveen.net/artikelen/noordennov2002 ) En dat Veronica daarna met zo'n 2000 euro eigen geld en met betaalde en niet betaalde vrijwilligers is door blijven bouwen, ondanks tegenwerking van het Hunebedcentrum.
Enz. enz. In nog geen driekwart A4 weten ze al gauw op meer dan 10 leugens te komen.
Nog even wat meer geschiedenis.
Toen dit allemaal speelde moest Veronica ook nog een hele tentoonstelling bedenken en inrichten, die wel heel wat meer werd dan het begrote "tentoonstellingswandje". Dit werd: In Drenthe staat een huis! Wonen, leven en wereldbeeld in de Hunebed-tijd, die wegens succes nog werd verlengd. Daarna werd deze zelfs door Amersfoort (toen olv voormalig Archeon-oprichter Gerard IJzereef) overgenomen en vergroot en kreeg nu de nieuwe titel Een nieuw bestaan met het graan, waarbij trouwens nog een boekje werd uitgegeven ( www.hunebedhuis.veronicaveen.net/tentoonstellingen.html ). Vergeten wordt wel eens dat Veronica toen al naast kunsthistorica en cultureel antropologe ook (universitair) gekwalificeerd museologe was en op dit terrein al veel ervaring had opgedaan.
In Borger gebeurde dit alles nota bene gratis, onbetaald met nog meer kosten uit eigen zak, tot en met de - voorgeschoten - vitrines aan toe.
En enige dankbaarheid? Nee hoor...
Al gauw werd haar iedere (educatieve) activiteit rond haar graanspieker verboden, werd zij tot persona non grata uitgeroepen, kreeg zij zelfs een doodsbedreiging.
En haar hele hunebedhuis-project, waarvan de graanspieker immers het proefproject was, werd botweg met alle know how en haar netwerk van bouwers enz. van haar gekaapt.
En zo begon het Hunebedcentrum zich de graanspieker meer en meer toe te eigenen en op alle mogelijke manieren voor hun marketing in te zetten tot spiekerwijn en broodjes spieker aan toe.
En zo dachten zij dus ongestraft aangifte te kunnen doen als eigenaar.
Nog meer weten?
Zie naast onderhavige website ook www.hunebedhuis.veronicaveen.net . En natuurlijk zijn er nog veel meer saillante details, die nog niet naar buiten gebracht kunnen worden. Dus blijf dit blog volgen.