de graanspieker-affaire(2012-nu):
een staalkaart van malversaties, protectie en doofpotpraktijken
Door de pogingen het Hunebedcentrum vervolgd te krijgen voor hun smaad en laster (inmiddels bewezen maar niet vervolgd!) en de pogingen de onrechtmatige en voor de spieker desastreuze inbeslagname gerechtelijk aan te vechten, was de zaak lange tijd onder de rechter. Daardoor is het op deze site noodgedwongen een tijdje rustig gebleven. Vóórdat de zoveelste juridische ronde begint, kan hier een korte tussenstand en evaluatie gegeven worden.
In een tijd dat de bedrijfscultuur van het O.M., het Ministerie van Veiligheid en Justittie en zelfs van de Nationale Ombudsman onder het vergrootglas liggen, kan het verhelderend zijn de kwalijke rol van deze instanties in de graanspieker-affaire nog eens te bekijken.
Dit mag dan een relatief kleine, lokale kwestie zijn, die destijds trouwens wel de landelijke pers en zelfs het NOS-journaal haalde, maar de krampachtige machinaties van deze overheden om hun falen te verdoezelen, zich in te dekken en elkaar uit de wind te houden, zullen niet vaak zo zichtbaar zijnjn geweest. Het gemak waarmee een grote en invloedrijke instelling als het Hunebedcentrum tot het laatst toe werd gefaciliteerd en geprotegeerd tegen een enkeling (en dan nog een vrouwelijke wetenschapster, die geen juriste is) roept grote vragen op over hoe diep deze praktijken zijn ingesleten en een patroon zijn geworden.
Toen ik mijn rechtmatige eigendom, de zorgvuldige reconstructie van een graanspieker uit de Trechterbeker-cultuur, na jaren van verwaarlozing door het Hunebedcentrum besloot op te halen om het gebouwtje dan eindelijk haar bedoelde educatieve functie te kunnen geven, kon ik nog niet weten hoe naïef en onwerkelijk mijn vertrouwen in politie, O.M. en Justitie, dus onze rechtsstaat, destijds was. Ondanks alle feiten aan mijn kant ging het hele apparaat van hoog tot laag mee in de onverkwikkelijke Krimi die de heren van het Hunebedcentrum verkozen op te voeren, terwijl zij wisten dat ik eigenares van de graanspieker was met contracten en andere eigendomsbewijzen en al. Hun kwaadaardige aangifte wegens diefstal, waarbij ik trouwens als "mogelijke dader" meteen in beeld was, zette een 'opsporing', onrechtmatige inbeslagname en schadelijk transport in gang met als doel de spieker zo gauw mogelijk weer naar Borger te krijgen. En gehoord werd ik nooit.
Drie klaagschriften, drie aangiftes, drie rechtszaken met tenminste nog één te gaan in het verschiet, een zaak bij de Ombudsman, twee bananendozen vol documenten en twee websites verder, is er nog steeds niets opgelost en staat de graanspieker, ooit onder mijn leiding met meer dan 30 professionele bouwers en vrijwilligers opgetrokken, te verkommeren aan de rand van een sloot in Borger.
Ikzelf ben controversiëel geworden, wordt in sommige kringen nog steeds als dievegge behandeld en raak door de roddelcampagnes geïnspireerd door het Hunebedcentrum steeds meer geïsoleerd.: het bekende klokkenluiders-syndroom compleet.
Het Hunebedcentrum voelen zich dankzij de hulp van politie, O.M. en Justitie juist "vrijgesproeken, terwijl mijn aangifte wegens valse aangifte met man en macht op de lange baan is geschoven, omdat daar alles bij staat en valt. De hogeschool van manipulatie, verdraaiing en protectie.
En hoe staat het met de graanspieker? In al het gekrakeel zouden we deze bijna vergeten.
De graanspieker, kennelijk deel van Borger's cultureel erfgoed gezien de commerciële ansichtkaarten van het dorp in omloop, staat nu steeds verder scheef een wegzakkend aan de slootkant te verloederen. Saijant is te zien, dat zij als foto een derde van het informatie-bord bij de recent gebouwde bronstijdspieker wordt afgebeeld.
Deze nieuwbouw is geheel gepleegd met hout regelrecht uit de bouwmarkt, aangevuld met wat materiaal van het tuincentrum. Deze bronstijdspieker is nu dus de vervanger van onze eens met zoveel zorg, kundigheid en enthousiasme van velen gebouwde graanspieker uit de Trechterbeker-cultuur, die van de hunebedden dus.
.jpg)
